در حالی که بسیاری از بیماران دیابتی برای کنترل روزانه بیماری خود به سنسورهای پایش مداوم قند خون (CGM) وابستهاند، تداوم ابهام در تخصیص ارز به این تجهیزات حیاتی، نگرانیهای تازهای برای بیماران و خانوادههای آنها ایجاد کرده است. انجمن دیابت گابریک با اشاره به شرایط فعلی هشدار داده است که ادامه این روند میتواند دسترسی بیماران به ابزارهای ضروری کنترل قند خون را با مشکل مواجه کرده و فشار جسمی و روانی قابل توجهی را بر خانوادهها تحمیل کند. این مسئله، به گفته انجمن، تمامی شرکتهای فعال در حوزه واردات و تأمین تجهیزات دیابت را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
سنسور دیابت یک انتخاب نیست؛ بخشی از زندگی روزمره بیماران است
دکتر استقامتی، رئیس هیئتمدیره انجمن دیابت گابریک، با تأکید بر اهمیت سنسورهای پایش قند خون در مدیریت دیابت گفت:
«سنسورهای دیابت و سایر ملزومات کنترل قند خون، ابزارهای جانبی یا لوکس نیستند. این تجهیزات در راهنماهای علمی معتبر دنیا توصیه شدهاند و استفاده از آنها برای بسیاری از بیماران، بهویژه کودکان مبتلا به دیابت نوع یک، بخشی از مراقبت روزمره است. وقتی تخصیص ارز به این تجهیزات پایدار نباشد، زنجیره تأمین دچار اختلال میشود، هزینهها بالا میرود و خانوادهها با نگرانی دائمی روبهرو میشوند. »
او همچنین تأکید کرد که مشکل خانوادهها تنها افزایش قیمت نیست؛ نگرانی مهمتر، نبود اطمینان از دسترسی پایدار به این تجهیزات است، موضوعی که برای بیماری مزمنی مثل دیابت قابل تعویق نیست.
کاهش دسترسی به سنسورها میتواند کنترل بیماری را دشوارتر کند
به گفته دکتر استقامتی، خانوادههایی که کودک مبتلا به دیابت دارند، تقریباً بهصورت شبانهروزی وضعیت قند خون را کنترل میکنند. در چنین شرایطی، محدود شدن دسترسی به سنسورها به دلیل مشکلات ارزی میتواند کنترل بیماری را دشوار کرده و خطراتی مانند افت قند ناگهانی، بیهوشی، تشنج و سایر عوارض جدی را افزایش دهد.
او این وضعیت را یک نگرانی واقعی و روزمره برای خانوادهها توصیف کرد؛ نگرانیای که علاوه بر جنبه درمانی، فشار روانی قابل توجهی نیز ایجاد میکند.
برخی خانوادهها ناچار به کاهش مصرف شدهاند
انجمن دیابت گابریک اعلام کرده است افزایش قیمت ناشی از عدم تخصیص ارز با نرخ قبلی و نبود چشمانداز روشن برای تأمین ارز، برخی خانوادهها را مجبور کرده مصرف سنسور را محدود کنند یا حتی از آن صرفنظر کنند. تصمیمی که اغلب از سر اجبار اقتصادی گرفته میشود اما میتواند پیامدهای درمانی جدی در کوتاهمدت و بلندمدت داشته باشد.
دکتر استقامتی در این باره گفت:
«عدم تأمین پایدار سنسورها با قیمت منطقی، در نهایت هم کیفیت زندگی بیماران را کاهش میدهد و هم هزینههای بسیار بیشتری را در آینده به خانوادهها و نظام سلامت تحمیل میکند؛ هزینههایی که معمولاً چند برابر حمایتهای امروز است».
مطالبه انجمن دیابت: تخصیص ارز پایدار برای تجهیزات حیاتی
انجمن دیابت گابریک با تأکید بر مسئولیت دولت در حوزه سلامت، اعلام کرده انتظار میرود سازوکار تخصیص ارز پایدار و قابل اتکا برای سنسورهای دیابت و سایر ملزومات کنترل بیماری در سریعترین زمان ممکن اجرایی شود. به گفته این انجمن، این تجهیزات باید در ردیف کالاهای ضروری حوزه سلامت قرار گیرند تا بیماران از آسیبهای ناشی از نوسانات ارزی در امان بمانند.
جمعبندی: یک دغدغه اقتصادی که پیامد درمانی دارد
در پایان، انجمن دیابت گابریک ضمن ابراز نگرانی نسبت به ادامه شرایط فعلی تأکید کرده است بلاتکلیفی در تخصیص ارز برای سنسورهای دیابت میتواند به تدریج به یک بحران پنهان اما واقعی برای جامعه دیابت تبدیل شود؛ بحرانی که علاوه بر فشار اقتصادی، پیامدهای جسمی و روانی قابل توجهی برای بیماران و خانوادههای آنها به همراه خواهد داشت.
آیا سنسورهای CGM واقعاً ضروریاند یا میشود با روشهای قدیمیتر هم بیماری را کنترل کرد؟
برای برخی بیماران، بهویژه کودکان و دیابت نوع یک، CGM بخش مهمی از کنترل ایمن بیماری است.